Archive / mei, 2017

Roots and wings

 

Amper 9 jaar was ik toen we mijn geboortestad inruilden voor een plattelandsdorpje.  Mijn ouders kozen voor een carrière switch en daarom verhuisden we 30 km verderop.  Het leek het einde van de wereld om mijn vriendinnen, school en vertrouwde omgeving achter te laten.  Ook mijn grootouders achter laten viel me zwaar.  Ze woonden slechts een paar straten verderop en we brachten daar veel tijd door.  Het moeilijkste werd uiteindelijk de aanpassing om plots afhankelijk te zijn bij elke uitstap.  In de nabije omgeving was er niets te beleven.  Voor een beetje avontuur moest je de bus op maar meestal moest ik mijn ouders inschakelen om naar de bewoonde wereld gebracht te worden.  Dit was best een aanpassing, ik miste het zorgeloze stadsleven, het ik-stap-uit-de-deur ritme en ik leef erop los.  Mijn Oost-Vlaamse hart bloedde…   Maar al snel voelde ik me ook thuis in onze nieuwe stek, ik maakte nieuwe vrienden en het verdriet ebde weg.  Nu heb ik het beste van beide werelden.  Ik keer – naar eigen behoefte – vaak terug naar mijn geboortestad.  Ik word emotioneel als ik er op dinsdagochtend naar de markt ga.  Mijn mamie, Lydia, en ik hielden van die markt.  We probeerden er wondersponsjes uit, inductiepannen en we kochten er steevast een kilogram verse garnalen en een vetplantje.  De garnalen pelden we dan samen in haar retro keuken en het vetplantje kreeg ik mee naar huis, “helpt tegen heimwee” vertrouwde ze me toe.

Vandaag hebben we ook een reden om terug te keren, want mijn jongste zijn tandje doet heel veel pijn.  Om dat te verhelpen, zou ik sowieso al naar de andere kant van het land rijden, maar het komt niet ongelegen dat de beste tandarts van de lage landen gehuisvest zit in mijn geboortestad.  Mijn roots zijn zo sterk dat bepaalde zaken onvervangbaar lijken, zo ook die tandarts.  Alsof hij de enige is die ons kan helpen, rijd ik al drie weken op rij anderhalf uur (heen en terug) naar hem toe.  Ik vind ongetwijfeld veel dichter een capabel mens die mijn zoon kan helpen maar op de één of andere manier biedt dit oude vertrouwde gezicht me troost.  Een houvast.  Iemand die mij in mijn kindertijd niet heeft getraumatiseerd met zijn boormachines en dit nu op dezelfde manier probeert bij de volgende generatie.

En ik ben nu toevallig toch in de buurt dus dan moet ik nog even langs mijn ouderlijk huis en dat van mijn grootouders rijden.  We stappen even uit, zetten ons op de dorpel en eten een zacht koekje en drinken appelsap met een rietje – kan niet anders met een verdoofde dikke lip.  Ik staar naar het huis waar zo veel sporen van mijn verleden liggen.  Ik zou niets liever willen dan binnen wandelen.  Al was het maar om even te geloven dat alles nog zoals vroeger was.  Dat mijn mamie zomaar de deur zou openen, mij zou omarmen en me naar de keuken zou leiden, waar mijn papie me glimlachend zit op te wachten met zijn krant in de hand.  Ik zou blijven eten, verse groentesoep en daarna frikandon met appelmoes.   Wanneer ik naar huis zou gaan, zwaait mijn mamie me uit aan de voordeur tot ik de straat uit rijd.  En bij thuiskomst bel ik haar nog even op, 3x laten rinkelen, gewoon om te laten weten dat ik er veilig ben geraakt.

Ik ben verzonken in gedachten wanneer de eigenares komt aan gewandeld, geeft me een vreemd gevoel, alsof ik daar plots niet meer thuis hoor.  We staan op van de dorpel en ik knik vriendelijk, mijn betraande ogen verstopt achter mijn zonnebril.  Mijn jongste verstevigd zijn handdrukje in mijn hand alsof hij me wil ondersteunen terwijl mijn hand verslapt.  Ik kijk hem aan, zijn lieve ontwapende glimlach, met een gapend gat, helemaal vooraan, de eerste tand gesloopt, en ik besef dat ook hij herinneringen zal hebben aan deze dag.

And there are two gifts that we should give our children:

One is roots and the other is wings

Days with laundry

Klusjes in en rond het huis spelen zich voornamelijk af in mijn hoofd.  Een warm Provence blauw schilderen op de voordeur en buitenramen, een druivelaar planten badend in zonlicht, een spot installeren onder mijn olijfboom, een hekje naar de moestuin en een nieuwe omheining voor de kippen.  Ik overloop dit rijtje toch zeker dagelijks maar aangezien ik nog kastjes moet timmeren voor de speelkamer en kapstokken schroeven in de gang, verplicht ik mezelf niet te veel buitenshuis te dromen.

De dagelijkse rituelen in het huishouden doe ik dan weer op automatische piloot.  Ik zal er ook niet vaak over klagen.  Het ene doe ik natuurlijk liever dan het andere, zo heeft iedereen vast zijn favorieten.  Een vriendin van me is namelijk verzot op strijken.  Ik helemaal niet!  Toen ik haar voorstelde om dan meteen ook maar de mijne te doen, antwoordde ze dat ze enkel verzot is op hààr strijk.  Daarmee was de kous af.  Maar als je de strijkplank meezeult voor de tv valt het best mee, dus ik heb er mij mee verzoend.  Er zijn andere klusjes die ik moeilijker verteer.  Voor mij de meest vervelende taak – zonder enige twijfel, met stip op nummer één: opruimen na het eten.  In plaats van wat onderuit te kunnen liggen, mijn buikje laten zakken (letterlijk & figuurlijk), of eventueel een dutje te doen (afhankelijk van de spijs & drank) moet ik tafel afruimen, potten uitspoelen, restjes eten uitlepelen en alle ingrediënten terug op zijn plaats zetten.  Hatelijk en zinloos.  Moeilijk om je dan te motiveren, je krijgt er niets voor terug, het lekkere eten is namelijk net op.  Het is ook geen dankbaar werkje, niemand merkt het op.  Ik hou van resultaat en bij stofzuigen en dweilen heb je dat meteen.  Bij kleren wassen ook.  Toen mijn oog viel op een paar vintage wasmanden verheugde ik me plots op het sorteren van de was.  Gek!  Zoveel te beter, we moeten het ons wat aangenamer maken waar mogelijk.  En de nieuwe wasmanden die ik online heb gezet zullen daar aan bijdragen.  Je kan er je vuile was in kwijt of je wasproducten netjes in opbergen.  Hoe dan ook, een aanwinst voor je wasplaats!