If you won’t remember, I will

Dat het in mijn bloed zit, zeg ik je.  Het leeft in mij, letterlijk vloeit het door mijn aderen.  Ik voel het in elke vezel van mijn lijf.   Als ik iemand zie die het moeilijk heeft of hulp zoekt, dan word ik daar naar toe gezogen.   Vooral oudere mensen wil ik bijstaan, iets voor hen betekenen.  En vandaag kreeg ik die kans, via mijn lieve vriendin Marion, een getalenteerde levensverhaalschrijfster.  We brachten de dag door in een woonzorgcentrum voor een mooi “onbetaalbaar” en “roestvrij” project.  Volledig in mijn sas tussen een groepje van dementerende ouderen.  Ik beleefde  een magische dag.  Het straffe is dat ik er was om hen een leuke tijd te bezorgen maar wat zij mij gaven is onbeschrijfelijk.   Het is best intensief en uitputtend maar tegelijk geeft het mij zo veel energie.  Een drive om door te gaan omdat je de wereld een beetje mooier maakt.  Al is het maar voor even…  Er was verdriet en gemis, vreugde en hoop.

De emoties gaan veelal gepaard met zo’n mooie diepe verhalen.  Verhalen waar ik maar niet genoeg van krijg.  Gelukkig voor mij, herhalen die oudjes ze wel een keer of vier.  Opnieuw en opnieuw, met hetzelfde enthousiasme, zelfde klemtonen, zelfde verontwaardiging en zelfde verbazing.  En ik luisterde, alsof ik ze voor de eerste keer hoorde, opnieuw en opnieuw.  Ik heb vandaag zo hartelijk gelachen, gezongen en gehuild.  Echt gevoeld wat geluk is.  Zo bijzonder!

Lieve Blanche, emotionele Suzanne, wijze Eugène, charmante Maurice, geestige Gaby, dappere Marcella… misschien zijn jullie me morgen al vergeten, maar ik vergeet jullie van mijn leven niet!