What’s in a name

Writersblock, midlife crisis, bore-out, … ik kan nog wel een paar termen bedenken die ik mezelf zou toewijzen de afgelopen maanden.  Maar wat is er echt met me aan de hand?  Is het hormonaal?  Kan ik er iets aan doen?  En vooral: wanneer gaat het voorbij?

Ik kan me zo moeilijk concentreren, niets boeit me en ik heb een irritante whatever attitude gekweekt waar ik zes maanden geleden van zou walgen.  Maar het is sterker dan mezelf.  I simply could not care less.  Really!  Neem nu schrijven en lezen bijvoorbeeld.  Twee van mijn lievelingen, die ik normaliter inadem als zuurstof.  Maar nu is de focus foetsie.  Nochtans wil ik veel vertellen maar ik vraag me af of het iets uitmaakt.  Ik ben van het principe dat je alleen spreekt als het een verbetering is op de stilte, tja en dan lijkt het uitbrengen van woorden plots volstrekt waardeloos.  Enerzijds voel ik me helemaal leeg maar anderzijds ben ik me erg bewust van mijn lichaam.  Hierdoor leg ik mezelf op gebied van sport ongeziene discipline op.  Alsof mijn lijf moet boeten omdat ik op andere vlakken tekort schiet.  Het gebrek aan doorzetting in grote beslissingen in mijn leven compenseer ik door in het rood te gaan op de loopband.

Dat ik een  EQ persoon ben is geen geheim.  Ik wil mij daar op zich niet voor excuseren want emotie is in se heel schoon.  Het kan best lastig zijn en zwaar om te dragen, want als ik te emotioneel betrokken raak bij iets dan doet me dat fysiek pijn.  Dat doet pijn in mijn keel, in mijn hart en in mijn maag.  Maar neem dat weg en dan neem je ook de essentie weg van wie ik ben en waar ik voor sta.  Mijn emotie zit namelijk ook in mijn intuïtie, in mijn creativiteit, in mijn geweten, in mijn empathie, in mijn appreciatie voor de kleine dingen des levens, in mijn passie … voor alles!  En dat wil ik  koesteren.  Een beetje naïviteit en geloof in goede waarden en normen zie ik als een troef.  Misschien analyseer ik te veel en hou ik te lang vast aan bepaalde zaken, maar dat is omdat ik dat dapper vind.   En ik weet, je kan niet elke strijd winnen maar het is goed te weten dat je hebt gevochten.  Toch heb ik het gevoel dat ik me vergaloppeer en dat ik niet gelukkiger word van al die bagage.  Ik ben een eeuwige optimist en het is niet omdat ik nu door een identiteitscrisis (om het maar een naam te geven) ga dat ik niet positief blijf.  Ik leef voluit, gretig, met veel goesting en ik wil overal het maximum uit halen.  “Gulzig in het leven” zal niet gelogen zijn op mijn doodsprentje.  Maar misschien is het nu tijd om wat gas terug te nemen?  Iemand zei me onlangs dat je je soms bij iets moet neerleggen en het gewoon aanvaarden.  Vreselijk moeilijk is dat voor mij!  Echt een beproeving, want ik wil altijd alles tot een goed einde brengen.  Unfinished business keeps me awake at night.  En dan sta ik op, met nieuwe moed en wil ik het toch proberen.  Wij zijn geen opgevers, dat werd me met de paplepel ingegeven.  Mijn lieve papie zei altijd: “waar een weg is, is een wil”.  Maar ik heb nu aan den lijve ondervonden dat “waar geen weg is, baadt geen wil”.

Dus toch maar loslaten dan?  Zou me dat blijer en zorgelozer maken, een beetje meer je m’en foutisme?  Ga ik dan in tegen mijn aard?  Word je dan een ander mens?  Het is een mallemolen in mijn hoofd.  Maar ‘k ga nu proberen niet meer te piekeren.  Mijn uurtje therapie zit erop (van me afschrijven helpt gelukkig nog steeds!) maar specialisten in het vak mogen zich altijd melden met goed advies.  Sowieso weet ik dat tijd raad zal brengen.  En hier afsluiten kan enkel met mijn favoriete zinnetje uit My Best Friends Wedding: “This too shall pass!”