Just like that, back on track

Het is zover, I’m back on track.  En wat was het de moeite waard om te wachten!  Ik ben vorige week gestart bij een zalig cateringbedrijf waarvan het team te cool voor woorden is.  Dus wees maar zeker dat ik me thuis voel;-)

Bijna liep het anders.  Ik stond net op het punt te kiezen, voor een saaie job, wegens geen betere opties.  Ik heb nochtans niet stil gezeten en veel sollicitaties gedaan.  Maar was me dat een teleurstelling.  Meerdere malen kon ik wel janken vanaf de eerste vijf minuten dat ik me had neergezet voor een interview.  Want dan weet ik het meestal al.  Intuïtief zoals ik ben, moet mijn buikgevoel meteen goed zitten.  Het is namelijk zelden dat ik een eerste indruk verkeerd inschat.  Maar ik leek op geen enkele leuke uitdaging te stuiten.  Uiteindelijk hakte ik toch een knoop door bij een semi-goed-buikgevoel.  Enkel en alleen om de druk van de ketel te halen.  Een mooie kans in een stabiel bedrijf, dus een voor de hand liggende keuze.  “Als ge wilt werken, kan je werken” zei mijn grootmoeder altijd.  En in een economische welvaart zoals we die vandaag toch ervaren, lijkt dat helemaal te kloppen.  Jobs in overvloed maar niets dat mij van mijn sokken blies.  Niets dat mij een wow-effect bezorgde.  Niets dat mij kon bekoren.  Toch bezweek ik met het idee dat ik binnen een paar jaar nog eens opnieuw zou proberen.  Mijn verwachtingen opgeborgen, mijn trots doorgeslikt en ontgoocheld maar vastberaden om er iets van te maken, bereidde ik me voor op wat komen zou.  Alweer een professioneel deprimerende situatie, die ik zou moeten overcompenseren op sociaal vlak.  Elke dag reikhalzend uitkijken naar de avond en het weekend.  Elk uur op de werkvloer aftellen.  Maar dan!!  Tijdens een gezellige lunch vertelde een vriendin me dat zij de oplossing had.  Zij begreep wat ik écht wou en ze kende ook iemand die dit kon bieden.  Bleek dat zij ook naar mij op zoek waren.  Woehoe (!) voor de perfecte timing.  De juiste job op  het juiste moment.

Wat ik nu voel, is natuurlijk nogmaals woehoe (!) maar ook dankbaarheid!  Voor lieve vriendinnen die me goed kennen en dankbaarheid voor een partner die me tijd en vertrouwen schonk.  En ik ben blij dat ik gewacht heb op de goede match.  Nu erg benieuwd naar wat de toekomst zal brengen.  We kunnen het natuurlijk niet voorspellen maar ik heb er zin in en ik barst van de energie.  Tijd om de sleur achterwege te laten en wat rock & roll binnen te brengen.  Het lijkt vast alsof ik heel vaak van koers verander, maar ik geloof dat dit leven heet.  Als de tijd rijp is, moet je bijsturen.  Ik wil helemaal geen job hopper zijn die elke twee jaar een andere bestemming moet zoeken.  Maar als ik later terug kijk, heb ik liever te kunnen zeggen dat ik tien jobs heb gedaan die me allemaal iets hebben bijgebracht, dan dat ik moet zeggen dat ik er één heb gedaan maar dat ik er veertig jaar ongelukkig ben geweest.  Ik hoop hiermee ook anderen te inspireren en aan te sporen.  Je mag niet stoppen met zoeken voor je gelukkig bent.  Het is vreselijk cliché maar finaal het enige wat telt!  Ik kan het niet altijd juist verwoorden, ah dat hoofd van me, maar jullie snappen me wel hé;-)

Anyway, thanks for sticking with me, folks!