A merry everything and a happy always

Razend druk waren de laatste maanden, beetje overladen kan je wel stellen, dus nu op mijn laatste dag verlof blik ik graag even terug. 2018 was goed voor me, zonder grote tegenslagen en met veel gelukstreffers. De drukte zat hem vooral in sociale gelegenheden maar dat kies je natuurlijk helemaal zelf. Ik ben altijd al een FOMO type geweest (zelfs als kind:-D) maar ja uitgaansgenen heb ik nu eenmaal geërfd. Maar ook op professioneel vlak was het erg druk en moest ik terug mijn weg zoeken. Sinds ik bij Bunch (een-te-gek-cateringbedrijf) in het Gentse werk, is het een ware trip. Een start-up bedrijf is vallen en opstaan, veel bijleren maar vooral doorbijten. Ik heb ook moeten leren doseren want je kan immers altijd werken. Het waren soms lange avonden en vroege ochtends. Als ik passie voel, wil ik daaraan meewerken en wil ik het echt goed doen. Enthousiasme kan en hoef je niet te temperen. Maar ik wil er dan écht iets van maken, soms ten koste van andere zaken. Tja, ik moet hier online niemand vertellen hoe moeilijk het soms is. Iedereen ervaart het, hopeloos proberen combineren. Maar én veel werken én sporten én samenzijn met je gezin én reizen én geld verdienen én op stap gaan én én én …. dat gaat gewoon niet. Je moet soms iets “skippen” en dan wordt je in plaats van een FOMO type gewoon een JOMO type. En dat is helemaal nog zo slecht niet. The joy of missing out moet je leren maar eenmaal je beseft dat het OK is om iets aan je te laten voorbij gaan, geniet je nog meer van de dingen waar je wel voor kiest. Je zal wel niet altijd het juiste feestje gekozen hebben. Damn I know the feeling, maar ja, dat moeten we dan maar verteren.

Goede voornemens zijn niet echt mijn ding. Je moet je levenswijze af en toe eens bijstellen maar dat hoeft niet persé op de eerste dag van het jaar. No pressure! Laat alles maar gewoon op je afkomen en wees niet te streng voor jezelf. Eén ding heb ik me wel voorgenomen en dat is terug gaan dansen. Je lichaam en gedachten ne keer helemaal losgooien, hoe bevrijdend is da?! Iedereen moet zich eens kunnen laten gaan, ritme of niet;-) En het wordt sowieso opnieuw drukker, voor je het goed en wel door hebt zit je terug in de ratrace. Dus trek tijdig aan de rem en gooi je voetjes los als het hoofd efkes vol zit. Fin, ik moet jullie geen voornemens opdringen, ik ben gewoon mijn eigen geheugen aan het opfrissen. Wat ik wel wil doen, is jullie een heel fijn nieuw jaar toewensen en daarbij geef ik nog één tip mee:

Do more of what makes you happy!

Just like that, back on track

Het is zover, I’m back on track.  En wat was het de moeite waard om te wachten!  Ik ben vorige week gestart bij een zalig cateringbedrijf waarvan het team te cool voor woorden is.  Dus wees maar zeker dat ik me thuis voel;-)

Bijna liep het anders.  Ik stond net op het punt te kiezen, voor een saaie job, wegens geen betere opties.  Ik heb nochtans niet stil gezeten en veel sollicitaties gedaan.  Maar was me dat een teleurstelling.  Meerdere malen kon ik wel janken vanaf de eerste vijf minuten dat ik me had neergezet voor een interview.  Want dan weet ik het meestal al.  Intuïtief zoals ik ben, moet mijn buikgevoel meteen goed zitten.  Het is namelijk zelden dat ik een eerste indruk verkeerd inschat.  Maar ik leek op geen enkele leuke uitdaging te stuiten.  Uiteindelijk hakte ik toch een knoop door bij een semi-goed-buikgevoel.  Enkel en alleen om de druk van de ketel te halen.  Een mooie kans in een stabiel bedrijf, dus een voor de hand liggende keuze.  “Als ge wilt werken, kan je werken” zei mijn grootmoeder altijd.  En in een economische welvaart zoals we die vandaag toch ervaren, lijkt dat helemaal te kloppen.  Jobs in overvloed maar niets dat mij van mijn sokken blies.  Niets dat mij een wow-effect bezorgde.  Niets dat mij kon bekoren.  Toch bezweek ik met het idee dat ik binnen een paar jaar nog eens opnieuw zou proberen.  Mijn verwachtingen opgeborgen, mijn trots doorgeslikt en ontgoocheld maar vastberaden om er iets van te maken, bereidde ik me voor op wat komen zou.  Alweer een professioneel deprimerende situatie, die ik zou moeten overcompenseren op sociaal vlak.  Elke dag reikhalzend uitkijken naar de avond en het weekend.  Elk uur op de werkvloer aftellen.  Maar dan!!  Tijdens een gezellige lunch vertelde een vriendin me dat zij de oplossing had.  Zij begreep wat ik écht wou en ze kende ook iemand die dit kon bieden.  Bleek dat zij ook naar mij op zoek waren.  Woehoe (!) voor de perfecte timing.  De juiste job op  het juiste moment.

Wat ik nu voel, is natuurlijk nogmaals woehoe (!) maar ook dankbaarheid!  Voor lieve vriendinnen die me goed kennen en dankbaarheid voor een partner die me tijd en vertrouwen schonk.  En ik ben blij dat ik gewacht heb op de goede match.  Nu erg benieuwd naar wat de toekomst zal brengen.  We kunnen het natuurlijk niet voorspellen maar ik heb er zin in en ik barst van de energie.  Tijd om de sleur achterwege te laten en wat rock & roll binnen te brengen.  Het lijkt vast alsof ik heel vaak van koers verander, maar ik geloof dat dit leven heet.  Als de tijd rijp is, moet je bijsturen.  Ik wil helemaal geen job hopper zijn die elke twee jaar een andere bestemming moet zoeken.  Maar als ik later terug kijk, heb ik liever te kunnen zeggen dat ik tien jobs heb gedaan die me allemaal iets hebben bijgebracht, dan dat ik moet zeggen dat ik er één heb gedaan maar dat ik er veertig jaar ongelukkig ben geweest.  Ik hoop hiermee ook anderen te inspireren en aan te sporen.  Je mag niet stoppen met zoeken voor je gelukkig bent.  Het is vreselijk cliché maar finaal het enige wat telt!  Ik kan het niet altijd juist verwoorden, ah dat hoofd van me, maar jullie snappen me wel hé;-)

Anyway, thanks for sticking with me, folks!

You choose some you lose some

Kiezen is verliezen, de basis in economie.  Maar kiezen is vooral ook moeilijk.  Te meer als je niet kiest als individu maar rekening houdt met mensen die met je samenleven .  Ik had voor mezelf een deadline opgesteld, om een nieuwe toffe job te vinden.  Een deadline van een week of zes om een functie te zoeken waar ik mezelf 100% goed voel en daarbij primeert dan vooral de sector en de sfeer.  Want als ik moet kiezen tussen een topfunctie maar hierdoor moet samenwerken met idioten of een minder uitdagende job maar met zalige collega’s, dan kies ik dat laatste.  Mijn bedoeling was om niet te veel van ons spaargeld op te souperen en om ons onderweg ook niet te veel te ontzeggen. Ik zou heel intens zoeken en snel de geknipte droombaan vinden.

Maar zo werkt het helaas niet, eigenlijk kan je geen einddatum kleven op een zoektocht naar de ideale job, want je moet er echt tijd voor nemen. Gaandeweg ontdek je wat je wel en vooral niet meer wil. Wat belangrijk is en wat niet. Gesprekken met mensen die in hetzelfde schuitje zitten, geven je soms energie en soms putten ze je uit.   Zoveel eensgezindheid bij creatieve zielen, doch zoveel onbegrip bij rationele denkers. Maar ik moest even stoppen met alsmaar door te gaan. Stil blijven staan is soms vooruit gaan. Je komt tot inzichten waar je in alle haast blind voor bent.  Toch voelde ik  een sociale druk, te lang zoeken naar wat je echt wil, is niet geoorloofd. Nu kan ik hopelijk een onzekere periode afsluiten.  Er hangt een heerlijk project in de lucht, ik kan er nog niet alles over kwijt, maar da’s voor mijn volgende post.

Ik wil mijn verantwoordelijkheid opnemen tegenover mijn gezin.  Je kan me kwalijk nemen dat ik snel van gedachten verander en dat ik niet goed weet welke richting ik moet inslaan. Maar je kan me niet verwijten dat ik andere mensen meesleur in mijn zootje ongeregeld. Ik zie mezelf gewoon als een creatieve generalist met teveel passies en teveel interesses. En wanneer je het bos door de bomen niet ziet, is een keuze maken onmogelijk. Maar bij de pakken blijven zitten, is ook geen optie. Gisteren had ik een constructief gesprek met een goede vriendin van me die me eens te meer deed beseffen dat het vooral een ingesteldheid is. Zij werkt 18u per dag, en niet eens voor haar eigen bedrijf. Zij vindt 8u op kantoor, a walk in the park. Nog tijd zat voor andere dingen zegt ze, terwijl mijn energiepeil rond 17u net onder nul zakt en ik bij thuiskomst nog enkel een microgolf maaltijd meester kan. Maar het is natuurlijk hoe je het bekijkt en hoe je je kan opladen. Dat is voor iedereen anders. Ik blijf erbij dat een toffe job heel belangrijk is voor je moraal en voor hoe je in het leven staat. Als ik iemand ontmoet met een toffe job – voor mij is dat dan iemand zoals een professioneel fotograaf, een kok of een ontwerper – kan dat zo tot mijn verbeelding spreken. Er hangt zo een mooi aura rond die persoon waar je alleen maar bewondering kan voor hebben. Maar au fond trekt die mens ook maar gewoon foto’s, maakt hij eten of tekent hij een patroon. Het is de passie die hij voor zijn vak heeft dat voor de betovering zorgt. De melodie van “life is only what you make it” speelt door mijn hoofd. Uiteindelijk is dat ook waar het om draait. Mindset is key! De droom van mijn eigen zaak doek ik (eventjes) op. Want ik ben precies de enige die erin gelooft en dan kan je het gewoon niet halen. Dan zijn er heel veel opofferingen te maken. En dat wil ik niet alleen dragen. Ik wil niet elke dag in “I told you so” ogen kijken.

Maar het ziet er naar uit dat ik mag meewerken aan een droom.  Initieel niet de mijne maar dit kan het wel worden.  Soms wordt bezieling doorgegeven van de ene passionele mens op de andere.  Is even mooi, denk ik, misschien zelfs nog mooier omdat je anderen inspireert.  Influencers zijn van alle tijden en die blijven eeuwig hangen.  Of het nu gaat om een rebels genie uit de middeleeuwen, een icoon uit de jaren ’80 of een instagrammer anno 2018, als je eruit springt ben je gesprongen.  En goed gesprongen is half gewonnen;-)

So take the parachute and jump!

The bigger the storm the brighter the rainbow

Na lang piekeren, heb ik ontslag genomen in het zakenkantoor.  De laatste tijd zat ik niet meer op mijn plek en hierdoor ook niet goed in mijn vel.  Het maakte me niet meer happy, ik kreeg er geen energie meer van en door deze twijfels merkte ik dat het werk niet altijd even goed bij me paste.  Een lastige keuze om te maken maar het voelt wel als de juiste.  Soms is het ook goed om ergens een punt achter te zetten en door te gaan naar een ander hoofdstuk.  Wat dat volgende hoofdstuk zal zijn, dat weet ik nog niet.  Hoewel er een last van mijn schouders is gevallen, is er ook een last bijgekomen.  Want de onzekerheid over de toekomst knaagt.  Het liefst van al zou ik mijn toevlucht zoeken bij Days with Lydia.  Maar een creatief-we zien wel wat er komt-leven past heel erg goed bij mij, maar minder goed bij de maatschappij.  En ik wil niet dat mijn gezin de dupe wordt van mijn artistieke levensvisie.  Dus is mijn beslissing spannend?  Zeker wel!  Is ze verstandig?  Misschien niet!  En toch lijkt ze noodzakelijk.  Ik moet mezelf wat ruimte geven.  Mijn hoofd leeg maken.  Ik kan precies niet nadenken.  Anderzijds lijkt het alsof nadenken het enige is wat ik nog doe.

Zal ik hem ooit vinden, de job die mijn financiële eindjes aan elkaar knoopt maar die me ook binnenin verwarmt?  De job die mij de mogelijkheid geeft om voldoende tijd over te houden voor mijn gezin en sociale gebeurtenissen maar die mij tegelijkertijd een persoonlijke uitlaatklep biedt?  Ik lijk daar niet in te slagen.  Al 15 jaar is mijn “zoektocht” bezig en niet zonder slag of stoot.  Heel af en toe bots ik op een uitdaging die mij aanspreekt maar dan blijkt het toch niet voor me weg gelegd.  Een “zoektocht” is hier echt het allesomvattende woord.  Want dat is wat het is.  Een lange tocht met alleen maar zoeken.  En dan uiteindelijk (juiste) keuzes maken.  Ik blijf er echter in geloven.  He is out there.  The one!!  Haha, alsof ik het over een droomman heb, maar die moet ik niet meer zoeken hoor.  Het is die droomjob die ik maar niet kan strikken.  Echter, met nieuwe moed en nieuwe mantra’s start ik deze week.  Ik kwam onlangs Shakespeare’s woorden tegen.  Inspirerend als altijd.  Ik laat je even mee genieten van zijn wijsheid:

“I always feel happy, you know why?  Because I don’t expect anything from anyone, expectations always hurt…  Life is short, so love your life, be happy… & keep smiling.  Just live for yourself & before you speak, listen.  Before you write, think.  Before you spend, earn.  Before you pray, forgive.  Before you hurt, feel.  Before you hate, love.  Before you quit, try.  Before you die, live”.

Toen al, hé, toen al had meneer S. het begrepen.  Zelfs voor de gejaagde prestatiegerichte samenleving wist hij hoe het in mekaar zat en had hij fits wat belangrijk is.  Ik zet dus gewoon door.  Ik hou onze William zijn advies in mijn achterhoofd en ga ervoor.  Bovendien zijn er tal van nieuwe producten toegevoegd aan mijn webshop en dat geeft me vanzelf een boost.  De combinatie van mooie dingen en liefde om me heen, dat kan alleen maar leiden tot een succesverhaal, toch?

Talk to you soon, after the storm.

 

Have less but the best

Up-down, high-low, empty or full.  Emoties wisselen zich af, bij velen onder ons, vermoed ik.  En heel snel eigenlijk.  Van wild enthousiast over een meesterlijk nieuw idee, naar diep ontgoocheld wanneer dat eigenlijk niet zo ingenieuze plan met de grond wordt gelijk gemaakt.  Als ik voor mezelf spreek, mag ik wel zeggen dat ik vol voor een nieuwe uitdaging kan gaan.  Blij en ongeduldig als een kind.  Maar ik weet ook als geen ander hoe het voelt om met je smoel tegen de grond te gaan.  Bam, weg dromen!  Voor eventjes dan toch.  Want ik ben heel snel terug warm te maken voor het volgend avontuur.  Dat is het grote voordeel.  Ik blijf niet hangen in emoties.  Maar kunnen we die gevoelens eigenlijk een beetje onder controle houden?  Ik las dat je er zelf voor kiest of je je gedachten je leven laat bepalen: Rule your mind or it will rule you.  Maar ik ben niet overtuigd.  Soms overvalt een gevoel je toch gewoon en is het onmogelijk te onderdrukken.  Als een idee je niet loslaat is het misschien niet bedoeld om los te laten.  Nu zit ik al een tijdje te broeden op het plan dat ik een professionele weg wil inslaan in de zorgsector.  Gezelschap en waardigheid geven aan eenzame senioren is de basis.  Het gaat veel ruimer dan dat maar ik kan alvast verklappen dat er ook plaats is voor Lydia’s verhaal.  Zij blijft mijn inspiratie in alles.  Als zij er niet bij is, klopt het plaatje niet.  Dus dat stukje hemel op aarde dat ik wil creëren, is ondenkbaar zonder een goede latte macchiato.

Hier gaan we weer, ik heb er mij terug  volledig in gesmeten.  Voorlopig loopt alles goed, iedereen denkt vrolijk met me mee, tot nu toe, geen tegenslagen.  De komende weken heb ik wat meetings met algemene directeurs en hoge pieten die mijn lot zullen bepalen.  Zien ze the bigger picture?  Zijn ze klaar om net zoals ik, terug te geven voor al hetgene wat we krijgen?  Heel belangrijk dat zij daar klaar voor zijn want iemand (en die iemand kan ik niet zijn) moet ook wat kapitaal ophoesten.  Investeren zal ik wel doen maar symbolisch dan, investeren met hart en ziel.  Als we mijn engagement kunnen combineren met een ‘suiker-Coucke-oom’ dan raken we al een heel eind.  Benieuwd hoe lang mijn wereldverbeteraarsdrang overeind blijft.  Mijn eerste meeting is alles bepalend!

Wat er ook gebeurt, beloof me dat je altijd dromen blijft achterna gaan.  Wat andere ook zeggen, hoe vaak je ook wordt neergehaald, op een dag vind je datgene wat echt bij je past.  En je moet niet schikken voor minder.  Niet in verliefdheid, niet in professionele beslissingen, in niets in je leven.  Nooit.  Dat doe ik ook niet.  Maar je moet weten wanneer te vechten.  Pick your battles.  Spring niet voor alles op de barricade.  Ook dat doe ik niet (meer).  Maar geloof moet je behouden!  En wilskracht!  Ook dat doe ik.

I’m too full of life to live half!

A December to remember

Uit alle wintermaanden is december mijn favoriet.  Natuurlijk ben ik een kind van de zomer maar als het dan toch koud en kil moet zijn dan liefst met alles erop en eraan.  Eén van de leukste dingen vind ik in een gezellig warm koffiehuisje in een bruisende stad aan het raam gaan zitten.  Naar buiten turen, naar de sneeuw, de kerstlichtjes, ingeduffelde wandelaars, blije kindergezichtjes en al die hollende mensen.  Iedereen haast zich precies naar huis.  Naar de haard en de knusse zetel.  December is voor mij ook een maand voor familie en voor verjaardagen.  Heel wat mensen dicht bij me verjaren in december.  En mijn oma dat was een écht kerstenkind.  Geboren op 25 december.  Ze kreeg de toepasselijke naam Noëlla toegekend.  Heerlijk die simpliciteit van de jaren 20:-)  Ze is er jammer genoeg niet meer bij maar we vieren haar nog steeds, met al haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, een slordige 60 man in haar huis op Kerstdag.  Opa houdt de boel recht!  Dat is echt iets om te koesteren, ik besef dat heel goed.  Het is vast de beste dag van het jaar met wel 200 pakjes onder de mooiste boom van het land en dat allemaal in mijn grootvader zijne living.  Drukke tijden komen er dus aan.  Ook professioneel gezien.  Zoals reeds gezegd ben ik op een kantelmoment in mijn leven.  ‘k Had efkes een dipje maar mijn creativiteit begint steeds meer op te borrelen en dat is een goed teken.  Ik heb allerlei ideetjes in mijn hoofd, ik wil aan de slag.  It’s time for late nights and long days baby!

Ik heb wel wat bruggen opgeblazen de laatste maanden.  Niet zonder risico.  Ik heb zekerheden opgegeven en met een bang hart begeef ik mij naar nieuw onbekend terrein.  Maar ook met veel vertrouwen.  Want op de één of andere manier voelt het wel juist aan.  Ik kan het niet goed uitleggen maar sommige zaken hoeven ook niet uitgelegd.  But don’t let the fear of what could happen make nothing happen.  En als er één constante in mijn hoofd hangt dan is het wel mijn dagen met Lydia!  Daarom heb ik vandaag opnieuw met heel veel passie nieuwe artikelen uitgekozen.  Zomercollectie 2018 komt eraan.  Laat ons nu eerst nog maar een beetje genieten van de feestelijkste maand van het jaar en vanaf januari beginnen we samen af te tellen naar de zomer.  Ik koos kaarshouders en hangende bloempotten om jullie terras op te vrolijken, leuke tekstborden voor in een poolhouse of een mancave, mooie bijzettafeltjes en nog veel meer om je interieur en je humeur blij te stemmen.  Nieuw op de website zijn nu ook schattige spullen voor de kleinste, met konijntjes en ander liefs.  Kortom veel om naar uit te kijken.  Natuurlijk kan je ook voor je kerstcadeautjes je gading vinden in het huidige assortiment.  Ovenschalen zijn aangevuld, koffiemolens, taartschotels en er is nog 1 set vintage wasmanden.  Tal van cadeau-tips voor de feestdagen.

Have a Merry December y’all!

What’s in a name

Writersblock, midlife crisis, bore-out, … ik kan nog wel een paar termen bedenken die ik mezelf zou toewijzen de afgelopen maanden.  Maar wat is er echt met me aan de hand?  Is het hormonaal?  Kan ik er iets aan doen?  En vooral: wanneer gaat het voorbij?

Ik kan me zo moeilijk concentreren, niets boeit me en ik heb een irritante whatever attitude gekweekt waar ik zes maanden geleden van zou walgen.  Maar het is sterker dan mezelf.  I simply could not care less.  Really!  Neem nu schrijven en lezen bijvoorbeeld.  Twee van mijn lievelingen, die ik normaliter inadem als zuurstof.  Maar nu is de focus foetsie.  Nochtans wil ik veel vertellen maar ik vraag me af of het iets uitmaakt.  Ik ben van het principe dat je alleen spreekt als het een verbetering is op de stilte, tja en dan lijkt het uitbrengen van woorden plots volstrekt waardeloos.  Enerzijds voel ik me helemaal leeg maar anderzijds ben ik me erg bewust van mijn lichaam.  Hierdoor leg ik mezelf op gebied van sport ongeziene discipline op.  Alsof mijn lijf moet boeten omdat ik op andere vlakken tekort schiet.  Het gebrek aan doorzetting in grote beslissingen in mijn leven compenseer ik door in het rood te gaan op de loopband.

Dat ik een  EQ persoon ben is geen geheim.  Ik wil mij daar op zich niet voor excuseren want emotie is in se heel schoon.  Het kan best lastig zijn en zwaar om te dragen, want als ik te emotioneel betrokken raak bij iets dan doet me dat fysiek pijn.  Dat doet pijn in mijn keel, in mijn hart en in mijn maag.  Maar neem dat weg en dan neem je ook de essentie weg van wie ik ben en waar ik voor sta.  Mijn emotie zit namelijk ook in mijn intuïtie, in mijn creativiteit, in mijn geweten, in mijn empathie, in mijn appreciatie voor de kleine dingen des levens, in mijn passie … voor alles!  En dat wil ik  koesteren.  Een beetje naïviteit en geloof in goede waarden en normen zie ik als een troef.  Misschien analyseer ik te veel en hou ik te lang vast aan bepaalde zaken, maar dat is omdat ik dat dapper vind.   En ik weet, je kan niet elke strijd winnen maar het is goed te weten dat je hebt gevochten.  Toch heb ik het gevoel dat ik me vergaloppeer en dat ik niet gelukkiger word van al die bagage.  Ik ben een eeuwige optimist en het is niet omdat ik nu door een identiteitscrisis (om het maar een naam te geven) ga dat ik niet positief blijf.  Ik leef voluit, gretig, met veel goesting en ik wil overal het maximum uit halen.  “Gulzig in het leven” zal niet gelogen zijn op mijn doodsprentje.  Maar misschien is het nu tijd om wat gas terug te nemen?  Iemand zei me onlangs dat je je soms bij iets moet neerleggen en het gewoon aanvaarden.  Vreselijk moeilijk is dat voor mij!  Echt een beproeving, want ik wil altijd alles tot een goed einde brengen.  Unfinished business keeps me awake at night.  En dan sta ik op, met nieuwe moed en wil ik het toch proberen.  Wij zijn geen opgevers, dat werd me met de paplepel ingegeven.  Mijn lieve papie zei altijd: “waar een weg is, is een wil”.  Maar ik heb nu aan den lijve ondervonden dat “waar geen weg is, baadt geen wil”.

Dus toch maar loslaten dan?  Zou me dat blijer en zorgelozer maken, een beetje meer je m’en foutisme?  Ga ik dan in tegen mijn aard?  Word je dan een ander mens?  Het is een mallemolen in mijn hoofd.  Maar ‘k ga nu proberen niet meer te piekeren.  Mijn uurtje therapie zit erop (van me afschrijven helpt gelukkig nog steeds!) maar specialisten in het vak mogen zich altijd melden met goed advies.  Sowieso weet ik dat tijd raad zal brengen.  En hier afsluiten kan enkel met mijn favoriete zinnetje uit My Best Friends Wedding: “This too shall pass!”

 

365 days with Lydia

 

Celebration time! Exact 1 jaar geleden zette ik “mijn derde kindje” op de wereld.  Na een spannende nacht met te veel koffie (hoewel, te veel koffie kan nooit) en te weinig slaap, kreeg mijn webshop op 1 juli een gezicht.  En sinds die dag vielen de puzzelstukjes in mekaar.  Dit is wat ik altijd al wilde doen.  Maar het lijkt alsof dit mijn eindbestemming nog niet is.  Steeds vaker denk ik ook na over mijn eigen koffie- en theehuisje.  Niet enkel een online shop maar ook een echt winkeltje waar je kan binnen wandelen en de koffie kan ruiken, de accessoires zien, de thee proeven en alles opnemen zodat Days with Lydia een beleving wordt.  Iets om naar uit te kijken, iets om naar toe te trekken op een sombere dag om wat op te vrolijken.  Of  net op een zonnige dag om je geluk te delen.  Een koffiehuisje zoals mijn mamie er één had.  Dat is de ultieme droom…

Mijn wederhelft, soms ook mijn betere helft,  is echter van de nuchtere aanpak.   Niet zo’n dromer als ik.  Hij houdt mijn voeten stevig op de grond.  Hij dwingt me business plannen op te stellen en exact te berekenen hoeveel kosten ik zal maken.  Daar zinkt de moed wel van in je schoenen, kan ik je zeggen.  Terwijl ik op Pinterest foto’s bij mekaar sprokkel voor het interieur van mijn toekomstige tearoom, zwaait manlief  me een kosten/baten calculatie toe.  Ik lach hem liefjes toe met een blik van “bekijk ik later wel eventjes” maar mijn charme offensief helpt me niet vooruit.  Hij geeft geen krimp.  En ik kan het niet laten om weg te dromen naar leuke stoelen, servies, cupcake behang, koffiebekertjes, taartenschotels, … Mijn ogen dwalen af, oeps, ik vang weer de ernstige blik van de economist waar ik zo veel van hou.  We vullen mekaar aan, heet dat dan.  Maar kan hij niet voor één keer mee gaan in mijn hoofd en zien wat ik zie?  Ik wil namelijk een plek creëren.  Mijn ultieme creatie, een eigen zaak vol zoets en mooie dingen.  Waar ik elke dag naar toe kan, waar werken niet als werken aanvoelt, maar als leven met een passie.  En ik denk heus niet alleen aan mijn eigen professionele voldoening, eega mag gerust mee helpen in ons koffiehuisje.  Want als de zaken een vaart zullen lopen zoals in mijn hoofd, zal ik snel genoeg personeel nodig hebben;-)

If you won’t remember, I will

Dat het in mijn bloed zit, zeg ik je.  Het leeft in mij, letterlijk vloeit het door mijn aderen.  Ik voel het in elke vezel van mijn lijf.   Als ik iemand zie die het moeilijk heeft of hulp zoekt, dan word ik daar naar toe gezogen.   Vooral oudere mensen wil ik bijstaan, iets voor hen betekenen.  En vandaag kreeg ik die kans, via mijn lieve vriendin Marion, een getalenteerde levensverhaalschrijfster.  We brachten de dag door in een woonzorgcentrum voor een mooi “onbetaalbaar” en “roestvrij” project.  Volledig in mijn sas tussen een groepje van dementerende ouderen.  Ik beleefde  een magische dag.  Het straffe is dat ik er was om hen een leuke tijd te bezorgen maar wat zij mij gaven is onbeschrijfelijk.   Het is best intensief en uitputtend maar tegelijk geeft het mij zo veel energie.  Een drive om door te gaan omdat je de wereld een beetje mooier maakt.  Al is het maar voor even…  Er was verdriet en gemis, vreugde en hoop.

De emoties gaan veelal gepaard met zo’n mooie diepe verhalen.  Verhalen waar ik maar niet genoeg van krijg.  Gelukkig voor mij, herhalen die oudjes ze wel een keer of vier.  Opnieuw en opnieuw, met hetzelfde enthousiasme, zelfde klemtonen, zelfde verontwaardiging en zelfde verbazing.  En ik luisterde, alsof ik ze voor de eerste keer hoorde, opnieuw en opnieuw.  Ik heb vandaag zo hartelijk gelachen, gezongen en gehuild.  Echt gevoeld wat geluk is.  Zo bijzonder!

Lieve Blanche, emotionele Suzanne, wijze Eugène, charmante Maurice, geestige Gaby, dappere Marcella… misschien zijn jullie me morgen al vergeten, maar ik vergeet jullie van mijn leven niet!

Roots and wings

 

Amper 9 jaar was ik toen we mijn geboortestad inruilden voor een plattelandsdorpje.  Mijn ouders kozen voor een carrière switch en daarom verhuisden we 30 km verderop.  Het leek het einde van de wereld om mijn vriendinnen, school en vertrouwde omgeving achter te laten.  Ook mijn grootouders achter laten viel me zwaar.  Ze woonden slechts een paar straten verderop en we brachten daar veel tijd door.  Het moeilijkste werd uiteindelijk de aanpassing om plots afhankelijk te zijn bij elke uitstap.  In de nabije omgeving was er niets te beleven.  Voor een beetje avontuur moest je de bus op maar meestal moest ik mijn ouders inschakelen om naar de bewoonde wereld gebracht te worden.  Dit was best een aanpassing, ik miste het zorgeloze stadsleven, het ik-stap-uit-de-deur ritme en ik leef erop los.  Mijn Oost-Vlaamse hart bloedde…   Maar al snel voelde ik me ook thuis in onze nieuwe stek, ik maakte nieuwe vrienden en het verdriet ebde weg.  Nu heb ik het beste van beide werelden.  Ik keer – naar eigen behoefte – vaak terug naar mijn geboortestad.  Ik word emotioneel als ik er op dinsdagochtend naar de markt ga.  Mijn mamie, Lydia, en ik hielden van die markt.  We probeerden er wondersponsjes uit, inductiepannen en we kochten er steevast een kilogram verse garnalen en een vetplantje.  De garnalen pelden we dan samen in haar retro keuken en het vetplantje kreeg ik mee naar huis, “helpt tegen heimwee” vertrouwde ze me toe.

Vandaag hebben we ook een reden om terug te keren, want mijn jongste zijn tandje doet heel veel pijn.  Om dat te verhelpen, zou ik sowieso al naar de andere kant van het land rijden, maar het komt niet ongelegen dat de beste tandarts van de lage landen gehuisvest zit in mijn geboortestad.  Mijn roots zijn zo sterk dat bepaalde zaken onvervangbaar lijken, zo ook die tandarts.  Alsof hij de enige is die ons kan helpen, rijd ik al drie weken op rij anderhalf uur (heen en terug) naar hem toe.  Ik vind ongetwijfeld veel dichter een capabel mens die mijn zoon kan helpen maar op de één of andere manier biedt dit oude vertrouwde gezicht me troost.  Een houvast.  Iemand die mij in mijn kindertijd niet heeft getraumatiseerd met zijn boormachines en dit nu op dezelfde manier probeert bij de volgende generatie.

En ik ben nu toevallig toch in de buurt dus dan moet ik nog even langs mijn ouderlijk huis en dat van mijn grootouders rijden.  We stappen even uit, zetten ons op de dorpel en eten een zacht koekje en drinken appelsap met een rietje – kan niet anders met een verdoofde dikke lip.  Ik staar naar het huis waar zo veel sporen van mijn verleden liggen.  Ik zou niets liever willen dan binnen wandelen.  Al was het maar om even te geloven dat alles nog zoals vroeger was.  Dat mijn mamie zomaar de deur zou openen, mij zou omarmen en me naar de keuken zou leiden, waar mijn papie me glimlachend zit op te wachten met zijn krant in de hand.  Ik zou blijven eten, verse groentesoep en daarna frikandon met appelmoes.   Wanneer ik naar huis zou gaan, zwaait mijn mamie me uit aan de voordeur tot ik de straat uit rijd.  En bij thuiskomst bel ik haar nog even op, 3x laten rinkelen, gewoon om te laten weten dat ik er veilig ben geraakt.

Ik ben verzonken in gedachten wanneer de eigenares komt aan gewandeld, geeft me een vreemd gevoel, alsof ik daar plots niet meer thuis hoor.  We staan op van de dorpel en ik knik vriendelijk, mijn betraande ogen verstopt achter mijn zonnebril.  Mijn jongste verstevigd zijn handdrukje in mijn hand alsof hij me wil ondersteunen terwijl mijn hand verslapt.  Ik kijk hem aan, zijn lieve ontwapende glimlach, met een gapend gat, helemaal vooraan, de eerste tand gesloopt, en ik besef dat ook hij herinneringen zal hebben aan deze dag.

And there are two gifts that we should give our children:

One is roots and the other is wings